هجده فروردین هر سال یادآور حادثه تلخ تصادف اسطوره گیلانی فوتبال ایران شادروان سیروس قایقران است . در این روز مردم از گوشه و کنار گیلان بر سر مزار او حاضر شده و یاد و خاطره اش را گرامی میدارند. آنچه در ادامه آمده تنها یادی کوچک از مرد بزرگ و با اخلاق ورزش ایران است .

نام و نام خانوادگی : سیروس قایقران نصرالهی

تاریخ تولد : 1/11/1340 –بندر انزلی – محله کلویر

باشگاههای دوران بازیگری :ملوان و استقلال انزلی ، الاتحاد قطر و کشاورز تهران

مربیان وی در گیلان : بهمن صالح نیا ، احمد صومی ، غفور جهانی ، مجید جهانپور ، نصرت ایراندوست ...

مربیان وی در تیم ملی : پرویز دهداری ، مهدی مناجاتی ، علی پروین ، ناصر ابراهیمی ، بهمن صالح نیا ، رضا وطنخواه ...

تعداد بازی های ملی ( رسمی ) : 43 مسابقه

کاپیتانی در تیم ملی :21 بازی

گل زده برای تیم ملی : 14 گل

اولین بازی تیم ملی : 30 دی ماه سال 1363 مقابل یو گسلاوی

آخرین بازی ملی : 26 فروردین سال 1372 مقابل بوسنی

اولین کاپیتانی در تیم ملی :11 آذر سال 1367 مقابل قطر

مربیگری در تیم : کشاورز و مسعود هرمزگان

افتخارات دوران بازیگری : قهرمانی با ملوان در جام حذفی کشور ، مقام دوم لیگ قدس با منتخب گیلان ، قهرمانی با استقلال انزلی در جام حذفی گیلان ، مقام سومی در جام ملتهای آسیا در سال 1988 ، قهرمانی بازیهای آسیایی پکن در سال 1999 .

افتخارات دوران مربیگری : کسب عنوان سوم لیگ کشور با تیم کشاورز تهران

زیباترین گل زده برای تیم ملی : به تیم دینامودرسدن آلمان شرقی در سال 1364

حساس ترین گل زده برای تیم ملی : به تیم ملی کره جنوبی 1990

وفات : 18 فروردین 1377 جاده رشت - قزوین

آرامگاه : کلویر بندرانزلی

 زنده یاد سیروس قایقران در اول بهمن ماه 1340 در محله کلویر بندر انزلی پا به عرصه هستی نهاد. سیروس از همان ابتدای کودکی به فوتبال در زمینهای خاکی کلویر روی آورد و با استعداد درخشانش به عضویت تیم فوتبال منتخب آموزشگاهها در آمد. وی در سن 16 سالگی در سال 1356 موفق شد به عنوان یکی از مهرهای اصلی در تیمهای نوجوانان و جوانان ملوان استعدادهای خود را به نمایش بگذارد و با مهارتهای منحصر به فردش ملوان را به رتبه قهرمانی باشگاههای گیلان رساند. وی در سالهای 57 تا 63 افتخارات زیادی را برای ملوان و گیلان به ارمغان آورد مانند دو گلی که وارد دروازه پرسپولیس کرد و یا گل زیبایی که وارد دروازه تیم منتخب مازندران نمود.

در این دوران وی به عنوان یک بازیکن استثنایی  با ویژگیهای اخلاقی عالی و منش پهلوانی در میان عموم مردم محبوب گردید. وی آنقدر متواضع و افتاده بود که همه افراد به او علاقمند بودند . لبخندهای صمیمی اش هیچگاه از لبان او دور نمی شد و قلبش مانند دریا پاک و بی آلایش بود.

سیروس در سال 1363 به تیم ملی دعوت شد و در سال 66 تنها فوتبالیست شهرستانی بود که شادروان دهداری بازوبند پرافتخار کاپیتانی تیم ملی ایران را به بازوان او بست. در سال 67 در جام ملتهای آسیا در قطر ، تیم ملی ایران با رهبری سیروس به مقام سومی دست یافت و در سال 69 تیم ایران را با گلهای زیبایش پس از 20 سال به قهرمانی در بازیهای آسیایی پکن رساند.  سیروس در آن دوران نه تنها در ایران بلکه در آسیا و اروپا هم به عنوان یک بازیکن استثنایی مطرح گردید و با وجود داشتن پیشنهاد از تیمهای آلمانی به الاتحاد قطر پیوست. سیروس در اوج شهرت هرگز مغرور نشد و اصالت خود را فراموش نکرد و بعد از مدتی بازی در قطر ، مجددا به تیم اول خود ملوان پیوست و این تیم را قهرمان جام حذفی و راهی مسابقات آسیایی کرد.

سیروس در سال 72 به عنوان بازیکن و سپس مربی به تیم کشاورز تهران پیوست و نتایج قابل توجهی بدست آورد. وی سپس به تیم دسته دومی مسعود هرمزگان پیوست و مدتی در آنجا مشغول به مربیگری شد .

در سالهای 76 و 77 سیروس بارها تمایل خود را برای بازگشت به ملوان به عنوان بازیکن یا مربی اعلام کرد. اما در اوایل سال 77  که وی برای تعطیلات نوروز همراه خانواده اش به انزلی آمده بود در بازگشت و در حالیکه همراه فرزند، همسر و برادر همسرش در اتومبیل رنوی خود عازم تهران بود در حوالی امامزاده هاشم با کامیون خاور تصادف نمود که منجر به فوت وی و فرزندش گردید. روحشان شاد و قرین رحمت باد.

 برای دیدن بقیه عکس ها به ادامه مطلب بروید